A few words

Over Omba Pikul

Wie zijn wij?

Stichting Omba Pikul bestaat uit de volgende personen:

Bart Belonje

Bart Belonje is kunstenaar en vormgever, en voelt zich nauw betrokken bij het werk van de stichting Omba Pikul. Zijn betrokkenheid komt voort uit de geschiedenis van zijn schoonouders, Jonathan Lainsamputty en Constance Lainsamputty-Sitanala, orang Suli, die op 15 mei 1951 met de Somersetshire in Nederland aankwamen. Hun verhaal vormt voor Bart een belangrijke inspiratiebron in zijn werk en in zijn inzet voor het bewaren en zichtbaar maken van deze gedeelde geschiedenis. Voor Bart is het een bijzondere opdracht om een monument te ontwerpen dat een blijvend eerbetoon vormt aan de eerste generatie. Hij ziet het niet alleen als een monument, maar ook als een herkenningspunt voor alle generaties die uit die eerste generatie zijn voortgekomen. Een plaats die herinnert, verbindt en vertelt. Vijfenzeventig jaar na de aankomst wil Bart met zijn ontwerp een markering neerzetten die dit verhaal op beeldende, betekenisvolle wijze overdraagt aan iedere bezoeker — een monument dat het verleden eert en de toekomst blijft raken.

Herman Keppy

Herman Keppy is journalist en schrijver, geboren en getogen in Amsterdam in 1960. Als zoon van een Molukse vader en een Nederlandse moeder draagt hij een geschiedenis met zich mee die nauw verbonden is met de aankomst van de eerste generatie. Zijn vader, die actief was binnen de Veiligheidsdienst van de Mariniersbrigade, kwam in 1951 naar Nederland aan boord van de Waterman. Deze achtergrond vormt een belangrijk fundament onder Hermans werk en betrokkenheid. Herman heeft jarenlang als redacteur en eindredacteur gewerkt voor de Molukse bladen Tjengkeh en Marinjo. Daarnaast zijn zijn artikelen verschenen in onder andere Het Parool en de Volkskrant, en levert hij bijdragen aan tijdschriften als Focus, Moesson, Historisch Nieuwsblad en Ons Amsterdam. Zijn kennis en scherpzinnigheid maken hem een vertrouwde stem in het vertellen van vaak onderbelichte hoofdstukken uit de Indonesische geschiedenis. Hij spreekt regelmatig voor publiek, op radio en televisie, waar hij verhalen deelt die gehoord moeten worden. Ook als schrijver blijft hij onvermoeibaar. Momenteel werkt hij aan zijn achtste boek, na eerdere publicaties zoals De laatste inlandse schepelingen, Tussen Ambon en Amsterdam, Pendek, Zijn jullie kerels of lafaards? en Saparua, meisje. Met zijn werk draagt Herman bij aan het zichtbaar maken van geschiedenis en het doorgeven van verhalen die generaties verbinden.

Huib Akihary

Huib Akihary is kunst- en architectuurhistoricus en houdt zich al sinds 1986 bezig met het gezamenlijk koloniale erfgoed van Nederland en Indonesië. Als voormalig directeur van het Moluks Historisch Museum en later senior conservator van Museum Maluku heeft hij zich jarenlang ingezet voor het documenteren en behouden van het Molukse erfgoed in Nederland. Zijn werk vormt een belangrijke bijdrage aan het vastleggen en zichtbaar maken van deze gedeelde geschiedenis. Huibs betrokkenheid bij Stichting Omba Pikul komt voort uit zowel zijn professionele achtergrond als zijn persoonlijke geschiedenis. Als kleinzoon van Petrus Akihary en Jacoba Akihary-Nahumury, die in 1951 met hun zeven kinderen — onder wie Huibs vader — op de Groote Beer naar Nederland kwamen en op 12 mei in Amsterdam aankwamen, ziet hij Amsterdam als het beginpunt van zijn familiegeschiedenis in Nederland. Daarnaast groeide Huib zelf op in Amsterdam, waar hij als kind zijn vorming vond. Die verbinding maakt hem een trotse Amsterdammer met Molukse roots — een identiteit die hij met warmte en overtuiging uitdraagt. Met zijn kennis, ervaring en persoonlijke motivatie zet Huib zich binnen Omba Pikul in om het verhaal van de eerste generatie te eren en blijvend door te geven aan de generaties die volgden.

Nico Tupamahu

Nico Tupamahu voelt een diepe persoonlijke verbondenheid met de geschiedenis die de stichting Omba Pikul belicht. Voor hem begint dat verhaal op de Javakade, de plek waar in 1951 zijn opa’s, oma’s en ouders als jonge kinderen aankwamen, elk met een ander schip: de New Australia en de Groote Beer. Die aankomst vormt niet alleen een belangrijk hoofdstuk in de Molukse geschiedenis, maar uiteindelijk ook het begin van Nico’s eigen bestaan. Hij groeide op in een Moluks gezin waarin de liefde, kracht en veerkracht van zijn grootouders en ouders steeds voelbaar aanwezig waren. Juist daarom vindt Nico het belangrijk dat hun verhaal zichtbaar wordt op de plek waar het ooit begon dat hun stilte eindelijk een stem krijgt en hun ervaringen worden doorgegeven aan de generaties die na hen komen. Binnen Stichting Omba Pikul en Comité Legacy Forward zet Nico zich in voor een waardige, liefdevolle en verbindende herdenking op woensdag 29 april 2026. Een moment om de eerste generatie te eren, en om hun nazaten samen te brengen in erkenning, dankbaarheid en verbondenheid.

Ton Louhenapessij

Ton Louhenapessij is programmamanager Diversiteit en Inclusie bij de politie. Zijn betrokkenheid bij de stichting Omba Pikul komt voort uit een diepe verbondenheid met zijn eigen familiegeschiedenis. De aankomst van zijn schoonvader, Max Maätita, op 29 april 1951 met het schip New Australia in Amsterdam, vormt een belangrijke schakel in dit verhaal. Ook zijn eigen ouders, Johannes Louhenapessij en Elisabeth Mailuhu, kwamen datzelfde jaar aan in Nederland. Zij arriveerden, samen met hun vier oudste kinderen, iets eerder op 23 maart 1951 met de Atlantis in Rotterdam. Ton’s vader was één van de Molukse marinemannen die hun leven in dienst stelden van de Nederlandse marine. In 2026, precies 75 jaar later, wordt op 29 april een monument onthuld op het marineterrein Kattenburg in Amsterdam — een eerbetoon aan deze eerste generatie Molukse marinemannen. Diezelfde middag vindt er op de Javakade een herinneringsbijeenkomst plaats, waar de opvarenden van de vier schepen die in 1951 in Amsterdam aankwamen worden herdacht. Ton ziet dit moment als een gelegenheid voor dankbaarheid, erkenning en verbondenheid: een gezamenlijke viering van hun verhaal en het blijvende nalatenschap dat zij hebben achtergelaten.

Yopi Abraham

Yopi Abraham is een multidisciplinair kunstenaar, cultuurbewaarder en bruggenbouwer binnen de Molukse gemeenschap. Hij werkt op het snijvlak van kunst en cultuur, met een sterke focus op het zichtbaar maken van Molukse geschiedenis en identiteit, waarbij kunst, educatie en onderzoek samenkomen. De eerste generatie, hun reis, kracht en nalatenschap vormen voor Yopi een blijvende inspiratiebron. Binnen de stichting Omba Pikul voelt hij een sterke verantwoordelijkheid om het verhaal van de eerste generatie te eren en door te geven. “Kalo bukan katong…sapa lae”. Het ontwerpen van een monument is naast een artistieke opdracht vooral een manier om een gedeeld verhaal tastbaar te maken voor iedereen. Een plek die herinnert, verbindt en betekenis geeft. Yopi draagt graag bij aan het behoud van Moluks erfgoed en wil met zijn ontwerp een markering maken die geschiedenis en het heden op beeldende wijze met elkaar verbindt.

Geschiedenis

Ons Verhaal

Met onze stichting Omba Pikul willen wij de Molukse gemeenschap inspireren met verhalen en door middel van kennis en ervaring delen om de Molukse kracht die diep geworteld zit weer terug te halen om men weer (meer) te laten verbinden met hun Molukse roots.

We willen dit doen door kennis en verhalen over oude gewoontes, rituelen, de manier van leven vanuit vroeger te delen, maar ook door middel van diverse interactieve activiteiten. Het doel is dit alles door te geven aan de volgende generaties. De Molukse gemeenschap in Nederland is een gemeenschap waar veel trauma heerst.

Met ons project willen wij laten zien dat wanneer je in je kracht staat je niet om aandacht hoeft te vragen, maar dat wanneer je in je kracht staat en niet in je wond niets anders in de weg hoeft te staan.

Doelen

Werk met ons

Samen bouwen aan bewustzijn en verbinding. Draag bij aan het versterken van Molukse identiteit en erfgoed. Word vrijwilliger, partner of creatieve kracht binnen onze missie.